Weblog

Ikesjaure

  • 18 juli 2016
Ikesjaure

Elsa Wideblom kwam op haar kanoreis stroomopwaarts naar Noorwegen - op 2 dagen na exact 90 jaar terug - veel meer mensen en (tijdelijke) bewoning tegen dan wij nu. Boven Jorrumjaure, waar wij op dag 16 vertrekken voor een 5 km (x3) portage naar Ikesjaure, daar zat Elsa gezellig binnen in de rokerige kåtan bij twee Samische vrouwen en hun kroost. De mannen waren bij de rendieren, dagenlang. Dat was bepaald de eerste keer niet, dat Elsa bij Sami binnen genodigd werd. Wij komen deze dagen alleen nog de restanten tegen van wat ooit een plaggenhutje was. (De Sami wonen nu permanent in de stad, ze drijven...

» Lees dit blog

Regen-Blijf-Dag

  • 17 juli 2016
Regen-Blijf-Dag

De wereld is verkleind tot het vrolijke geel van de binnentent. Daarbuiten, in de voortent, wachten legers muggen en dáárbuiten, in de Laplandwereld, regent het al een etmaal onafgebroken. We zijn 4 dagen vooruit op ons schema, tijd zat, dus pakken we de luxe van een blijfdag. Maar mij hoor je niet klagen want we hebben al een ongeëvenaarde portie prachtweer gescoord en zo'n tentdag is eigenlijk best lekker. (Volgens Herschel is de binnentent één grote knuffelmand...) Voedseldepot 2 hebben we gisteren (dag 14) opgehaald en nu (dag 15) hebben we dus dit regenkamp boven het blauwgroene Jurunjávrre,...

» Lees dit blog

Wilde plekken

  • 15 juli 2016
Wilde plekken

Komt een toerist bij een reisburo. "Ik wil graag een folder van een gebied waar nog nooit iemand geweest is." Deze anekdote las ik op een Duits kanoforum. Het betrof iemands reactie op het steeds gedetailleerdere gevraag van een ander forumlid met plannen voor de Piteälv. Aan dat soort dingen denk ik onderweg. Langzaam sjouwen we omhoog, elk met ruim 30 kilo in de rugzak, nu eens over stenen dan weer tussen manshoge struiken. Het is inmiddels de 12e dag (13 juli 2016) sinds we uit Arjeplog vertrokken. Van Elsa's pad is weinig anders over dan hier en daar een afgebladderd restje verf op een omgevallen...

» Lees dit blog

Zen & de kunst van het kanoreizen

  • 12 juli 2016
Zen & de kunst van het kanoreizen

Een kano leert me misschien meer dan welk ander niet-gemotoriseerd-transportmiddel de kunst van het grote genieten. Met een kano reis je bewust langzaam, stroomopwaars al helemaal. Hoe langer het duurt, hoe meer het landschap zich in je ziel schrijft. Het bruisende gekolk van de rivier waar we langs kamperen, het is gek, die herrie zou juist onrust moeten geven, maar het is een heerlijk geluid en het wiegt me in slaap. Deze 11e dag van de kanoreis is geen verplichte wachtdag maar een gekozen blijfdag. Er is ineens tijd zat om bij de Jurunhut aan te komen (depot 2) want na 2 dagen zijn we halverwege...

» Lees dit blog

Tegen de stroom in

Tegen de stroom in

Sinds we uit Vuoggatjålme vertrokken, zijn we nu twee dagen onderweg in het Sildutdal. Een waanzinnig mooi en behoorlijk ongerept dal waar weliswaar volgens de kaart een pad doorheen loopt (voor het laatst van rode verf voorzien door Elsa's Samische drager Gustaf). Maar het pad wordt nauwelijks belopen (de Kungsleden ligt niet al te ver weg...) We hebben net als Elsa geen flauw idee hoeveel we kunnen lijnen of hoeveel we moeten dragen. Dat hoort bij het avontuur. Bij wildere gebieden. Onzekerheid. Soms pakt dat moeizaam uit, met stormwind en hoge golven. Maar altijd, altijd keert op enig moment...

» Lees dit blog

Vuoggatjålme-depot

  • 9 juli 2016
Vuoggatjålme-depot

Na het verwarmende kampvuur, peddelden we gisteren nog uren verder. Opnieuw beet de kou zich vast in mijn gezicht, mijn handen. 'Wie niet ook van storm, regen en duisternis houdt, is als een toerist in een VVV-folder', schrijft de Zweedse dichteres Ingeborg Lagerblad. Het werd droog, de wind hield aan, de golven waren heerlijk en de wolken zagen grijs van de volgende bui - maar het eind van Sädvvájávrre kwam in zicht. Opgetogen klommen we uit de kano en waadden de laatste ondiepe, stenige meters naar de oever. Frank en ik maakten een highfive van opluchting, Herschel een grote drol. De bergen...

» Lees dit blog

Geluk is een werkwoord

  • 8 juli 2016
Geluk is een werkwoord

Tegen 22 uur van onze tweede wachtdag bij Sädvaluspen (we hebben dan net 1,5 uur geslapen) horen we de wind niet langer door 'onze' berken gieren en dus staan we op om niet veel later de volbepakte Wideblom het meer in te schuiven. Niet dat het lekker rustig is. Zwarte bergen aan weerszijden, onrustig rollende golven met af en toe nog een breker. Maar de hemel is helder en we zijn van windkracht 6/7 eindelijk terug naar 3/4. Tegen, voor de duidelijkheid. Op spiegels hoeven we hier echt niet te gaan wachten... We ronden Långudden onder de rechteroever (maar niet te dicht op de kant vanwege...

» Lees dit blog

Alle tijd?!

Alle tijd?!

Afgelopen nacht is het niet stil gevallen, maar misschien straks in de eerste helft van de ochtend? Zo zitten we al om 06.00 uur aan de pap. Mocht de onverminderd onstuimige wind straks gaan liggen, staan wij startklaar aan de waterkant. Naarmate de ochtend verstrijkt, verschuiven we het vertrekplan naar de middag. De windvoorspelling is gunstig maar in de praktijk blijft Sädvvájávrre een hardnekkig tochtgat. De tweede wachtdag. Opnieuw uitzitten. Er is hier feitelijk nog geen seconde zonder schuimkoppen geweest. Naarmate de middag verstrijkt, verschuiven we het mogelijke vertrek naar vanavond,...

» Lees dit blog

De kunst van het wachten

  • 6 juli 2016
De kunst van het wachten

De wind giert door de berken achter ons kamp. Schuimgolven beuken onze baai binnen. De bergen aan de overkant van het Sädvvájávrre zien niet langer groen maar zwart. Uit de dreigende wolken valt regen. Het is duidelijk. Windkracht 7 tegen is geen kans maar garantie op ellende. We blijven waar we zijn. Wat vond ik uitzitten vroeger zwaar. De saaiste momenten van de reis! Duurden eindeloos. Toen geloofde ik nog dat het doel een bergtop was of een afstand. Maar als wachten niet langer voelt als stilstand, als wachten een feestje wordt - zelfs al kom je geen meter verder - dan verandert de toon....

» Lees dit blog

Wilderniswegen

Wilderniswegen

Een kano op je schouders over land dragen is misschien niet direct waar je aan denkt bij een kanotocht door wild Scandinavië. Toch is dat een misverstand. Een kano is zo 'licht', zo hanteerbaar, dat hij al eeuwen terug gebruikt werd om over land van het ene watersysteem naar het andere te trekken. Sinds de kano vooral recreatief gebruikt werd, is dit uit zicht verdwenen. Net als technieken om stroomop te lijnen en te bomen. Het voelt goed om deze oude gebruiken weer in ere te herstellen, deze reis. Ook Elsa deed dat. Zij wist wilderniswegen te volgen. Het gevoel dat je ergens komen kunt waar...

» Lees dit blog