Lieve Jolanda, wat een prachtig avontuur was het weer. We zijn benieuwd naar de presentatie. De kaartjes hebben we al gereserveerd. Succes met de voorbereidingen. Lieve groetjes van ons😘
Dichterbij het gevoel van verbondenheid kan ik niet komen: deze afgelopen tijd samen met Frank en ‘onze’ zes sledehonden, over het zeeijs en door de bergen van noordoost Groenland… Absoluut het mooiste, moeilijkste, en opnieuw mooiste wat ik ooit ervaren heb. Afgelopen weken waren we (Frank en ik p,us ‘onze’ zes sledehonden) onderweg, in de grote stilte van dit onmetelijke landschap waarin elke menselijke maat ontbreekt. Inmiddels ben ik twee maanden hier op Groenland en al die voorbereidingstijd was nodig, om deze tocht nu uiteindelijk te kunnen maken. De honden hadden de hele winter niet gelopen… Onderling vochten ze voornamelijk. Daarnaast moest ik natuurlijk het hele ‘mushen’ met de sledehonden leren… Dan uiteindelijk, na enkele korte kampeer-proeftochten en heel veel weken samen trainen, toch een lange tocht de arctische wildernis in…
Dat vertrek is zó spannend, groots, onzeker, angstig… Er kan zoveel mis gaan. Het zijn arctische temperaturen van -35 graden C (overdag), het kan gigantisch stormen (bft 10), er zijn behoorlijk veel ijsberen, de honden zijn toch ook een extra onberekenbare factor erbij, het zeeijs waarover we reizen, eventueel verse diepe sneeuw…
En natuurlijk ben je daarop voorbereid, heb je al die jaren ervaring achter je. Maar toch… Het aangaan blijft een enorme sprong-drempel. En toch, en toch. We moeten het doen! We moeten onze dromen najagen! En als we bereid zijn om daarvoor (jaren)lang te trainen, te leren, nog meer te leren, te vallen en weer op te staan… dan is het onmogelijke mogelijk. Althans, zo voelt het voor ons. Frank en ik hebben de Deens-Groenlandse Sirius patrouille (een militaire eenheid die met sledehonden maandenlang onderweg is langs de Groenlandse noordoostkust) al jaren gevolgd en hoe zij onderweg zijn was voor ons een (onmogelijke) droom… Wij hebben immers geen hondenspan, en als vrouw en niet-Deense kom ik sowieso nooit bij de Sirius, bovendien ben ik inmiddels echt veel te oud…). Nu zijn we ze ook nog tegengekomen tijdens de tocht… En ik kwam, nadat ik de tranen van ontroering weggeveegd had dát we ze gesproken hebben, tot de waanzinnige conclusie: dit wat wij nu doen (zeg maar mini-Sirius) is me zoveel dierbaarder want wij hebben geen enkele haast, we hoeven geen militaire doeleinden na te streven en op elk moment van deze reis zijn we waar we willen zijn…
We hadden onderweg de ‘tactiek’ van de ene dag trekken, de andere dag het kamp laten staan, en dan ofwel een rustdag houden ofwel met onbepakte slee een kort dagtochtje vanaf kamp maken. We reisden met de filosofie: waar we ook heengaan, we zijn er al… Dat geeft enorme rust. En je bouwt veiligheid in als je niet persé allerlei enorme afstanden af moet leggen (die je ook weer op eigen kracht in omgekeerde richting af moet zien te leggen om veilig terug te keren naar het dorp, het enige dorp langs de noordoostkust van Groenland overigens…)
Het allermooiste van alles: we zijn met z’n achten één groot WE geworden: de zes honden Puja, Qerndor, Rasmus, Oban, Astor & Wolf, Frank & ik… Zo mooi dat je elkaar zo door en door leert kennen. De karakters van de honden. Fantastisch om hun vertrouwen te voelen. De liefde die ze zo onvoorwaardelijk geven. En oh, ik kan niet in woorden uitdrukken hoe fantastisch blij ik ben dat ik uiteindelijk aanvoelde dat ik ze vrij kon laten. Ze dagelijks twee keer een lang moment van die stakeout (de lange lijn waaraan sledehonden op kamp staan) los kon laten om vrij te rennen en te spelen.
Nu nog een week hier in Ittoqqortoormiit ‘landen’ en bijkomen, spullen pakken en materialen naar huis terugzenden…Over een week zijn we dan eindelijk weer thuis… Dan ga ik volle bak aan de gang met het afmaken (monteren van beeld, maken van script, uitzoeken van muziek) van de theater/lezingvoorstelling (en het fotoboek) ‘Groenland – In de ban van de stilte’, waarvan deze afgelopen twee maanden het 4e en laatste onderdeel wordt…
Mocht je het leuk vinden om op 1 van de avonden/locaties erbij te zijn: reserveer dan graag alvast een kaartje via deze pagina op mijn website. (Voor sommige locaties (die organiseer ik dan niet zelf) kun je niet via mij reserveren maar alleen via de betreffende locatie, tzt. Dat lees je allemaal op mijn site.)
HIER vind je het beeldverslag van deze reistijd, samen met de bijschriften maakt dit het verhaal wat completer.
Lieve Jolanda, wat een prachtig avontuur was het weer. We zijn benieuwd naar de presentatie. De kaartjes hebben we al gereserveerd. Succes met de voorbereidingen. Lieve groetjes van ons😘
Lieve Jolanda, wauw, wauw en nog een keer wauw!!! Het is mooi te lezen dat je je droom tot realiteit hebt laten worden. Heel inspirerend! Alle hobbels genomen en angsten overwonnen…. en dan leef je het. Bijzonder en kostbaar.
Lieve groet van mij
Wat een prachtige, krachtige terugblik! Een genot om te lezen (alweer).
En gelukkig allemaal net op tijd, jullie avonturenreis, voordat die zot (ik hanteer off-the-record heel andere kwalificaties 😉) uit de VS zijn intenties gaat uitvoeren en Groenland binnenvalt.
Hartelijke groet, Ron
Prachtige reportage: hoe realistisch kan je jullie droom verwezenlijken?
Loslaten is de sleutel tot de meest intense verbinding.
Velden met een * zijn verplicht
Wat fantastisch dat jullie de Sirius patrouille in levende lijven zijn tegen komen.
Papieren wereld nu echte werkelijkheid!