Scandinavië op z’n wildst

Scandinavië op z’n wildst

Deze multimediapresentatie draait januari 2018 in 6 theaters, kijk in de lezingen-agenda waar en wanneer. Te boeken voor uw bedrijf/club of vereniging is deze lezing vanaf september 2018.

Over de multimediapresentatie

In het Noorse Morgedal leren Jolanda en Frank het uitgestorven ambacht van zelf ski’s uit een boom hakken, waarna ze samen met husky Herschel door nationaal park Dovrefjell skiet. De smaak te pakken, besluiten ze vervolgens zelf sneeuwschoenen te maken waarmee ze opnieuw met hond de diepbesneeuwde bossen bij Rondane intrekken. Maar het ultieme plan is zelf een kano te bouwen om daarmee stroomopwaarts door Zweeds Lapland te trekken richting de bron van de ongetemde Piteälv.

Alles is te koop. Behalve tijd. Die moet je nemen. Daarom maakte Jolanda Linschooten eigenhandig haar traditionele houten ski’s, sneeuwschoenen en kano om er vervolgens wekenlang mee door de ruige Scandinavische natuur te trekken.

“Niets is mooier dan ‘op eigen houtje’ een tijdlang volledig in de Scandinavische wildernis ondergedompeld te zijn, los van alle dagelijkse beslommeringen. Dan ga je anders kijken en dát wil ik delen.”

In het Noorse Morgedal leren Jolanda en Frank het uitgestorven ambacht van zelf ski’s uit een boom hakken, waarna ze samen met husky Herschel door nationaal park Dovrefjell skiën. De smaak te pakken, besluiten ze vervolgens zelf sneeuwschoenen te maken waarmee ze opnieuw met hond de diepbesneeuwde bossen bij Rondane intrekken. Maar het ultieme plan is zelf een kano te bouwen om daarmee stroomopwaarts door Zweeds Lapland te trekken richting de bron van de ongetemde Piteälv.

Een lezing over NATUUR met hoofdletters, zowel ’s zomers als ’s winters. En wat de beleving daarvan met ons als mens kan doen.

Lees het weblog van de reis. 

Bekijk de filmtrailer van de theaterlezing:

Bekijk de trailer van het zomerse kanobouwen & de kanotocht door Zweeds Lapland

Op Eigen Houtje

Nieuwsgierig maar toch ook met enige schroom, volg ik de Noor het donkere woud in. Dan stopt de man en wijst omhoog. Mijn blik kruipt langs de kaarsrechte stam omhoog en een rilling schiet door mijn lijf want dit is onmiskenbaar het moment. Ik sta in een bos zoals Noorwegen er talloze kent, maar hier aan de voet van deze den is het alsof ik een nieuwe wereld betreed.

Ik ben namelijk niet langer consument en juist dat geeft mij zo de zenuwen. De Noor reikt me de lange steel aan. Onwennig schuif ik de bijl heen en weer in mijn handen. Was dit werkelijk het plan? Nu is er geen weg meer terug en moet ik dat hele proces van schaven, schuren en wie weet wat nog meer wel aan gaan. Ik wil niets liever en tegelijk zou ik zo de eerste de beste skishop binnen willen rennen, een paar carbonlatten uit het rek rukken, reken af en de sneeuw in suizen – ik ben toch zeker buitenmens en geen timmervrouw? Want daar schuilt de angst: ik kan nog geen kerstboomstandaard in elkaar meppen. Maar Frank straalt, hij is zo zichtbaar opgetogen dat ik diep ademhaal en de bijl zonder verder nadenken onderin de boom hens.

Alles is te koop. Voor twaalf uur besteld, betekent de volgende dag in huis. Handig als je – zoals ik – altijd tijd te kort komt. Maar soms heb ik er genoeg van. Wil ik me losrukken van dat eeuwige gebrek aan tijd. Bedenk ik expres dingen die veel tijd kosten. Die geduld vragen. Trage dingen die me dwingen tot een ander ritme. Zo ontstond ons ultieme langzaam-aan-project ‘Op Eigen Houtje’. We wilden zoals altijd op eigen kracht door de bush zwerven maar dit keer zouden we daaraan voorafgaand de middelen waarmee we dat normaliter doen, niet gewoon bij Bol bestellen maar eerst zelf maken. Als een ode aan de slowmo. Om daarmee vervolgens onder te dompelen in de Scandinavische natuur. Waar je in sommige gebieden zo ver als de horizon geen menselijk ingrijpen ziet. Waar je overal in de bergen vrij mag gaan en staan waar je wil. Waar we niet langer alles naar onze hand kunnen zetten. Waar alles van zo’n grote orde is dat WIJ ons moeten aanpassen om te overleven. Naar dat soort plekken heb ik een terugkerende heimwee.

Alle uren schaven en schuren draag ik mee daarbuiten op die ski’s. Net als het vlechten en knopen van de bespanning van onze sneeuwschoenen. De keren dat ik onderdoor in plaats van bovenlangs vlocht. Dat ik weer zes stappen terug moest in het spanschema. Dat alles draag ik letterlijk mee. Al die extra tijd. Tijd die zich buiten onder de heldere sterrenhemel oneindig uitstrekt. Want rond die tent onder dat kraakheldere heelal ontstaat ineens weer zoveel tijd, als een soort vergezicht naar binnen. Dat gaat vanzelf. Zomaar. Als een soort filosofie voor dummies: hier is geen ingewikkelde studie vereist maar slechts een helder heelal. Ineens begrijp ik het. Het gaat helemaal niet om tijd. Het gaat erom je leven zodanig te leven dat het de moeite waard is.

 

2 Comments on Scandinavië op z’n wildst

  • Annet Lucassen zegt:
    22 januari 2017 om 09:30 uur

    Beste organisatie,

    Wat was het weer genieten en inspirerend de lezing van Jolanda en Frank .
    De muziek was ook zo passend bij het aflezen van de titels ging het mij te snel en kon ik de titels niet zo snel opschrijven. Kunt u mij de titels van de muziek toesturen.
    hartelijk dank,

    mvg
    Anne tlucassen

    Beantwoorden

    • Jolanda Linschooten zegt:
      22 januari 2017 om 10:03 uur

      Beste Annet, dank voor het bericht. Fijn dat je er zo van genoten hebt. Helaas moet ik je teleurstellen wat je vraag betreft naar de specifieke muziek. De hele avond is wat ik deel, alles wat ik daarin gelegd heb qua scenario, muziek, beeld, montage, presentatie. Maar mijn playlist na afloop delen, hoort daar in mijn beleving niet bij. Ik ben daar maanden mee bezig om deze zo samen te stellen.
      PS. De organisatie zijn wij – samen met Jan en Fredy Roeleveld – overigens gewoon zelf hoor ;-).

      Beantwoorden

Laat een reactie achter

Velden met een * zijn verplicht